Avrupa Patent Sözleşmesi (EPC)

Avrupa Patent Sözleşmesi (EPC), Avrupa’da patent verilmesine ilişkin usul ve esasları düzenleyen temel uluslararası anlaşmadır. 1973 yılında imzalanan ve 1977 yılında yürürlüğe giren EPC, Avrupa Patent Örgütü çatısı altında faaliyet gösteren Avrupa Patent Ofisi (EPO) aracılığıyla merkezi bir patent başvuru ve inceleme sistemi oluşturur.

EPC kapsamında yapılan tek bir Avrupa patenti başvurusu, başvuru sahibinin seçtiği sözleşmeye taraf ülkelerde koruma elde edilmesini sağlar. Ancak verilen patent, “birlik karakteri” taşımaz; yani tescil sonrasında her ülkede ayrı ayrı geçerlilik kazanır ve ulusal doğrulama (validation) süreçlerine tabidir. Bu yönüyle EPC sistemi, merkezi başvuru ve inceleme ile ulusal düzeyde korumanın birleştiği hibrit bir yapı sunar.

Sözleşme, patentlenebilirlik kriterlerini de ayrıntılı şekilde düzenler. Buna göre bir buluşun patentlenebilmesi için yeni olması (novelty), buluş basamağı içermesi (inventive step) ve sanayiye uygulanabilir olması (industrial applicability) gerekmektedir. Ayrıca EPC, başvuru süreci, inceleme, itiraz (opposition) ve temyiz (appeal) mekanizmalarını da kapsamlı biçimde düzenler.

EPC sistemi kapsamında verilen Avrupa patentlerine karşı, üçüncü kişiler belirli süreler içinde EPO nezdinde itiraz edebilir. Bu süreç, Avrupa genelinde patentlerin kalitesini ve hukuki güvenilirliğini artırmayı amaçlar.

Kaynak: https://www.epo.org/en/legal